Sor, Zer, Kesk (Rouge Jaune Vert)
Selin Dettwiler bi bikaranîna wêne û tomarên arşîva Radyo û Televîzyona Swîsreyê (SRF) yên derbarê Kurdên li Swîsreyê de, pirseke balkêş tîne ziman: Em stranên zarokatiya xwe, dema ku mezin dibin, bi çi awaz û hestan ji nû ve distirên?
Rengê Kevir (Color of Stone)
Tuğba Yaşar bi riya albûma wêneyên malbata xwe, deriyekî li ser bîranînên kesane û siyasî vedike. Ew vedikole ka wêrankirina gundên kurdî di salên 1990î de çawa heta îro di bîra nifşên cuda û bîra hevpar a civaka kurd de sax maye.
Di nav agir de reqs, li ser wêraniyan stran (Dancing amid Fire, Rising above Ruins)
Essmat Sophie di fîlma xwe ya anîmasyonê de çîroka Tara, keçeke kurd a li Îranê, vedibêje. Ew serpêhatiyên zarokatiya wê, şer û reva wê ya ber bi Ewropayê ve nîşan dide. Piştî gelek salan, dema ku Tara li Norwêcê dijî, bîranînên wê yên rabirdûyê ji nû ve vedigerin hişê wê.
Apê Elî û ez (Uncle Ali and I)
Shahab Mehrabi bi alîkariya berçavkeke rastiya virtual (VR), derfetê dide apê xwe yê hezkirî Elî ku ji nû ve serdana Kirmaşanê bajarê ku ew berî gelek salan neçar mabû jê bireve, bike. Ew bi hev re, me dibin rêwîtiyekê ber bi cihên ku salên dirêj e, hesreta wan di dilê wan de maye.
Navê me bîyanî ye (Unser Name ist Ausländer)
Selin Besili bi xwişk û birayên xwe Hêlîn, Firat û Serhat re odeya rûniştinê ya mala dê û bavê xwe derdixin derveyî malê û li cihê giştî bi cih dikin. Bi vî awayî, ew bîranînên zarokatiya xwe û serpêhatiyên cudakarî û dûrxistina ji civakê bi temaşevanan re parve dikin.
Peyvên ku dimînin (Les mots qui restent)
Jowan Rousseau bi kameraya xwe di kolanên taxên 13emîn ên Parîsê de digere û bedewiya vê herêmê, ku berê taxa karkeran bû, derdixe pêş. Ew bi wêneyên xwe rêz û hezkirina xwe ji bo vê taxê, niştecihên wê û kesên ku li cihên veşartî piştgiriyê didin hev, diyar dike.